Je had je erop verheugd. Even een uurtje voor jezelf, een moment om stil te worden. De yogamat uitgerold, de lichten gedimd, de instructeur die met een rustige stem zegt dat je alles mag loslaten. Dit was jouw momentje.
Maar terwijl iedereen om je heen rustig ademhaalt en soepel van de ene houding in de andere glijdt, voel jij iets heel anders. Je buik die opzet. Een rommeling die steeds luider wordt. Die druk die zich opbouwt en waar je niks mee kunt in een stille zaal vol mensen. Je probeert je te concentreren op je ademhaling, maar het enige waar je aan kunt denken is: laat dit alsjeblieft niet hoorbaar worden.
Van ontspannen wordt het overleven. Van ruimte voor jezelf, wordt het je best doen om het moment van de mensen om je heen niet te verstoren. En als het voorbij is, loop je niet ontspannen naar buiten. Je loopt opgelucht. Niet omdat de yoga zo goed was, maar omdat je het hebt overleefd zonder jezelf voor schut te zetten.
Herkenbaar? Dan ben je niet de enige. Dit is het verhaal dat niemand hardop vertelt, maar dat zoveel mensen met darmklachten in stilte meemaken. Linda en Chantal laten zien hoe dat eruitziet.
Die momenten waarop je lichaam bepaalt wat je wel en niet kunt doen. Waarbij je energie niet gaat naar genieten, maar naar hopen dat niemand het merkt. Dat hoeft niet zo te blijven.
Darmklachten hebben een oorzaak. En als je weet waar het misgaat, kun je er iets aan veranderen. Niet door nog meer weg te laten of nog harder je best te doen, maar door te begrijpen wat je lichaam je probeert te vertellen.
